ای تمام واقعیت سهل و ناگسستنی زندگی مجنون وار من، ای تراژدی تمام دردهای عاشقی من، ای عصیانگر لحظه های ناب بودن در کنار من، ای تو، ای همه تو، ای همه و همه تو:

ساقۀ شکسته زندگی مستعصل من بر تار و پود نام بلندت کاخی برای تمام بودنم. بس بود؟ به خدا بس بود.

شانه های ناامن عشقت، ایمن ترین مکان موجود برای این غزال گریزپا.

شاید دیگر ندیدمت، شاید دیگر نشنیدمت، شاید تمام لحظه لحظۀ خاطراتت سرمشق های روز به روز زندگیم شود. شاید جبر زمانه تاوان کشم کند. شاید... شاید... شاید...

بعد از تو دیگر هیچ چیزی بویی از دوست داشتن، نشانی از علاقه و سمبلی از عشق نیست. بعد از تو مرگ است زندگیم.

به کّرات گفتم نفس من. بعد از تو نفسی نیست. میخواهد بیاید می خواهد نیاید.

زمانی گفتم برای داشتن عشقت همه جانم آرزو شد. آرزو! آرزو؟؟؟

از کدام واژه بیگانه مدد طلبیدم؟ خدای را چه شد با من؟؟؟

تاوان کدام گناه نابخشوده گریبان آرزوی برباد رفته ام را گرفت؟

من ستم کش کدام دستاورد زندگیم شدم؟ چه زمانی از زندگیم به تاراج برد همه نفسم را؟

نفس من: دیدی گفتم خواهی رفت روزی بدون وداع؟ من ماندم و غیبت هر چه نفس.

من ماندم و سوگواریهای شبانه ام. من ماندم و التماسهای نابخردانه ام.

دنیایم در عرصه تارک بلند عصیان و سرکشی ، لجبازی کودکانه ای بود با خود وجودیم. با چه لج کردم؟

من که می دانستم حتی زمانی که سرمستم از داشتنت نیز ندارمت

من که می دانستم جوهر مُهر مالکیت بر روی پیشانیت خشک ناشدنی است.

من که می دانستم نتوانم تقسیمت کنم بین خود و دیگری، پس چرا دلخوش کردم خودِ خود را به مالکیت خودِ تو

                                          چشم من... گریه کن گریه قشنگه

                                                             گریه سهم دل تنگه